Dawnymi czasy łupek był materiałem, którego używano lokalnie, ze względu na niewielką ilość złóż skał łupkowych występujących w naszym kraju, głównie w okolicach Kotliny Kłodzkiej i Jeleniej Góry. Zdecydowanie popularniejszy był w Niemczech, i stamtąd też pochodzą różne style układania. Wiek łupków szacowany się na ok. 300-400 mln lat. Ze względu na swoją unikalną strukturę łupek jest odporny na działanie warunków atmosferycznych i jest uznawany za najtrwalsze ze wszystkich dostępnych pokrycie dachowe. Jednocześnie Łupek uważany jest za najbardziej ekskluzywny, najdroższy i unikatowy materiał pokryciowy. Jego długowieczność sprawia że coraz częściej stanowi część naszego krajobrazu, zdobiąc dachy budynków reprezentacyjnych – np. kościołów. Łupek uzyskuje się przez cięcie miki na bloki specjalną dla tego celu piłą diamentową. Tak przygotowaną skałę rozwarstwia się na płytki grubości 5 milimetrów. Najstarsze dachy kryte łupkiem wykonane zostały z łupka zwanego staroniemieckim, który charakteryzował się nieregularnymi kształtami, co sprawiało że wzór na dachu wyglądał na przypadkowy. Obecnie na rynku jest wiele kształtów płytek - prostokątne, łuskowe, francuskie, karpiówkowe, rybia łuska lub tzw. dzikie (każda płytka ma inny kształt).
